Co się dzieje?
Dlaczego się kąpiesz?
Nie kąpię się.
O cholera.
/Gdzie jesteś?!
Tatusiu!
Już dobrze. To tylko kolejne trzęsienie.
/Jestem przy tobie. /Tuż obok.
DROGA
/Zegary stanęły o 1.17.
/Długie nożyce światła, /a potem seria wstrząsów.
/Sądzę, że jest październik.
/Ale pewności nie mam.
/Od lat nie prowadzę kalendarza.
/Każdy kolejny dzień /jest bardziej szary od poprzedniego.
/Jest zimno i robi się coraz zimniej,
/jako że świat powoli umiera.
/Zwierzęta nie przetrwały, /a upraw już od dawna nie ma.
/Niedługo poupadają /wszystkie drzewa na świecie.
/Drogi pełne są uchodźców pchających wózki,
/i gangów dzierżących broń,
/szukających paliwa i pożywienia.
/W ciągu roku pojawiły się ognie na graniach /i obłąkańczy śpiew.
/Ujrzyjcie Dolinę Mordu /Księga Jeremiasza 19:6
/Pojawił się kanibalizm.
/Kanibalizm jest tym, /czego się lękamy.
/Najbardziej martwię się o jedzenie. /Zawsze jedzenie.
/Jedzenie i chłód. /I nasze buty.
/Czasami opowiadam chłopcu dawne historie /o odwadze i sprawiedliwości.
/Chociaż ciężko jest o nich pamiętać.
/Wiem tylko, że dziecko jest moją racją bytu.
/Jeśli nie jest ono słowem bożym,
/to Bóg nigdy nie przemówił.
/"... na pochodni Statuy Wolności".
"Gdybyś potrafił strzelać językiem jak kameleon,
mógłbyś wziąć jedzenie z talerza bez używania rąk,
ale co powiedziałaby na to twoja mama?
Gdybyś wyciągnął szyję jak żuraw,
musiałbyś bardzo rozciągnąć rękę, by podrapać się w głowę".
/"Gdybyś miał sokoli wzrok, /dojrzałbyś biegnącego królika..."
W porządku.
Rzućmy okiem.
Coś tu może być.
Kukurydza czy coś.
Nie.
Skończyło im się pożywienie.
Może znajdziemy trochę nasion na stryszku?
Wątpię.
To nie to, co myślisz.
Popełnili samobójstwo.
Dlaczego?
Wiesz dlaczego.
Pozostały dwie.
Jedna dla ciebie, druga dla mnie.
Włożysz do buzi
i skierujesz do góry,
tak jak ci pokazałem.
Dobrze.
O tak.
Nie.
Po prostu pociągasz za spust. Rozumiesz?
Czy to jasne?
Jasne.
Głodna?
Dziękuję. Umieram z pragnienia.
Spragniona?
Wody?
Jesteś śliczna.
O nie.
Nie musimy tego robić.
Nie chcę tego robić.
Myślę, że musimy.
Nie! Nie chcę tego robić.
Co to za życie?
Przyj.
No dalej.
Przyj.
Szybko! Wstawaj!
Musimy uciekać.
Nie podnoś się. Biegnij.
Wszystko w porządku.
Nie patrz tam.
Patrz na mnie.
Zabiję cię, jeśli ich zawołasz.
Skąd jesteście?
Czy to ma znaczenie?
A wy skąd?
Macie amunicję do karabinów?
Powiedziałem ci, żebyś tam nie patrzył.
Co jecie?
Co uda się znaleźć.
Co uda się znaleźć?
Tak.
Nie strzelisz.
Masz tylko dwie kule.
Może jedną.
Moi usłyszą strzał.
Oni tak. Ale ty nie.
Zagnieździ się w twoim mózgu, zanim zdołasz ją usłyszeć.
Żeby usłyszeć, musiałbyś mieć płat czołowy
i inne rzeczy, o nazwach takich jak wzgórki czworacze, zakręt skroniowy,
a ty ich już nie będziesz miał. Będziesz miał papkę.
Jesteś lekarzem?
Jestem nikim.
Mamy rannego.
Opłaci ci się.
Jeżeli spojrzysz na niego jeszcze raz, zastrzelę cię.
Mały wygląda na głodnego. Chodźcie za mną do ciężarówki.
Dostaniecie coś do żarcia.
Nie trzeba pogrywać tak ostro.
Wy nie macie nic do żarcia.
Idziemy.
Ja nigdzie nie idę.
Myślisz, że cię nie zabiję,
ale jesteś w błędzie.
Wiesz, co myślę?
Że z ciebie jeden wielki cykor.
Nigdy nikogo nie zabiłeś.
- Skąd to? - Kto strzelał?
Idziemy.
Wstawaj.
Nic ci nie jest? Jestem przy tobie.
Chodźmy.
/Chcę wyglądać jak pospolity, /wędrowny zabójca,
/ale serce wali mi młotem.
/Jeśli chodzi o chłopca,
/mam tylko jedno pytanie:
/Czy będzie go na to stać?
/Gdy nadejdzie czas.
Nie pozwolę, by coś ci się stało...
Zajmę się tobą...
Zabiję każdego, kto cię tknie.
To moja powinność.
Przestań płakać.
Musimy już iść.
Musimy znaleźć wózek.
Chodźmy.
Chodź.
Weź broń.
To wszystko, co nam zostało.
Dawno powinnam się była na to zdecydować.
Gdy w rewolwerze mieliśmy więcej kul. Nie wiem, czemu cię posłuchałam.
Prędzej czy później dopadną nas i pozabijają.
Zgwałcą mnie.
Zgwałcą twojego syna.
Zabiją nas i zjedzą.
- Zrobię wszystko, by... - Przestań.
- Mówiłem ci... - Przestań!
Zrobię wszystko. Wszystko.
Czyli na przykład co?
Nie wiem nawet, po co cię pytam.
Powinnam władować w swój mózg każdy pocisk i zostawić cię z niczym.
Właśnie to powinnam zrobić.
Nie mów tak.
Masz rację.
Nie ma już o czym mówić.
Serce wydarło mi tej nocy, kiedy się urodził.
Musimy... Przetrwamy.
Nie poddamy się.
Nie chcę jedynie przetrwać. Nie rozumiesz tego?
Nie chcę.
Pozwól mi go zabrać ze sobą.
Nie dotykaj go.
Gdyby nie ty, wzięłabym go ze sobą. Wiesz o tym.
Posłuchaj sama siebie.
Mówisz jak obłąkana.
Inne rodziny tak robią.
Weźmiemy kąpiel.
Posłuchaj.
Musimy porozmawiać.
Tamten mężczyzna...
nie pozostało zbyt wielu dobrych ludzi. To wszystko.
Musimy uważać na tych złych. Musimy...
nieść ogień.
Jaki ogień?
Ten, który płonie w tobie.
Cały czas jesteśmy dobrymi ludźmi?
Tak. Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Oczywiście, że tak.
I zawsze będziemy?
Nieważne co się stanie?
Zawsze będziemy.
Co to jest?
Poczęstunek. Dla ciebie.
Pij.
Dobre.
Masz trochę, tatusiu.
Chcę, żebyś ty to wypił.
Chociaż trochę.
Dobrze.
Pieni się.
Ty wypij.
Chodź.
Już idę.
Chce mi się jeść.
Wiem.
Mnie także.
Wciąż idziemy na południe?
Oczywiście.
Tam może być jedzenie.
Wszystko zależy od dotarcia na wybrzeże. Rozumiesz?
Rozumiem.
Chciałbym być z mamą.
To znaczy, że chciałbyś nie żyć.
Tak.
Nie mów tak.
To źle tak mówić.
Nic na to nie poradzę.
Musisz przestać o niej myśleć.
Oboje musimy.
Jak mamy to zrobić?
Dobrze zagrałeś.
Bardzo dobrze.
Pożegnasz się chociaż z nim?
- Nie. - Nie?
Nie.
- Dlaczego? - Nie potrafię.
Czemu nie możesz zaczekać do rana?
Bo nie mogę.
- Nie spędzisz ze mną jeszcze jednej nocy? - Muszę iść.
Dlaczego?
Dlaczego musisz iść?
Dlaczego?
Co ja mu powiem?
Idźcie na południe.
Zapewnij mu ciepło. Idźcie na południe.
Nie przeżyjecie tu kolejnej zimy.
Czemu nie chcesz mi pomóc?
Dokąd idziesz? Nic nie zobaczysz.
Nie muszę. Nie muszę widzieć.
- Błagam... - Nie.
- Proszę. - Nie.
Nie.
/Odeszła,
/a chłód jej nieobecności był ostatnim, /pożegnalnym podarunkiem.
/Zmarła gdzieś w ciemności.
/I nie ma już innej historii do opowiedzenia.
Spójrz.
Widać kolory.
Chcesz wejść?
Mam cię.
Chodź.
Tatusiu...
To jest zamknięte nie bez powodu.
Idziemy.
Nic się nie stanie.
Wszystko w porządku.
Spójrz.
Co to?
O mój Boże...
Pomóż nam. Błagamy, pomóż nam.
Pomóż nam...
Szybko.
- Pomóż nam. - Szybko!
Błagam...
Szybko!
Nie!
Nie... Nie!
Nie.
Nie...
Źli mężczyźni... źli ludzie...
Jejciu...
/Kto zostawił otwarte okno?
Ja, żeby pozbyć się zapachu.
- Jakiego zapachu? - Już go nie czujesz?
Kto chce się napić?
/Idę się przebrać.
Czy to źli ludzie?
Źli ludzie?
- Weź go. - Nie.
- Weź go! - Nie.
Nie bój się.
Jeśli cię znajdą, będziesz musiał to zrobić.
Musisz być odważny. Musisz!
Wiesz, jak to zrobić.
Co ty robisz?
Tak mi przykro.
Zobaczę cię jeszcze?
Kiedy cię zobaczę?
- Nie... /- Co się dzieje?
/Co tam się dzieje?!
/Niech to szlag!
/A ty co, kurwa, robisz?
Chodź.
/Trzymaj ją!
/Kurwa mać!
Obudź się.
Wstawaj.
Musimy iść.
- Iść daleko stąd. - Nie...
Chodź.
Ostatnia.
My nigdy nikogo nie zjemy, prawda?
Nie. Oczywiście, że nie.
Nieważne jak bardzo bylibyśmy głodni?
Nawet gdybyśmy głodowali?
Przecież właśnie teraz głodujemy.
Bo my jesteśmy dobrzy ludzie.
Tak.
I niesiemy ogień.
Tak.
Tędy.
Co to za miejsce, tatusiu?
Tutaj się wychowałem.
Moja sprawka.
Gdy byłem mały stawialiśmy tu choinkę.
Tu wieszaliśmy skarpety.
Nie powinniśmy tego robić.
Co?
Chcesz zaczekać na zewnątrz?
Nie, zaczekaj!
Zaczekaj!
Czekaj!
Nic ci nie zrobię!
Co ty wyprawiasz? Co ty wyprawiasz?
Co?
Tam jest mały chłopiec, tatusiu.
Jaki chłopiec? O czym ty...
- Widziałem chłopca. - Co ty, do diabła, wyprawiasz?!
- Nie ma żadnego chłopca. - Jest. Taki jak ja.
- Idziemy. - Nie!
Przestań!
- Wystraszyłeś mnie na amen. - Nie.
Muszę go zobaczyć.
Co ty...
Co ty wyprawiasz?
Muszę!
- Dlaczego? - Po prostu muszę.
On tam jest.
Rozumiem. Rozumiem...
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
/Wyobraża sobie, /jak to będzie na wybrzeżu.
/I czy będą tam inne dzieci.
/Pyta mnie, /co stało się z moimi przyjaciółmi.
/A ja odpowiadam, że umarli,
/i że mi ich brakuje.
/Gdy nie pozostaje mi nic innego,
/uciekam do świata dziecięcych fantazji.
Umrzemy teraz?
Jak myślisz, co się stanie?
Nagle padniemy i umrzemy?
Potrzeba dużo czasu, by umrzeć z głodu.
/Każdy kolejny dzień to ułuda.
/Ale ja powoli umieram.
/To ułudą nie jest.
/Staram się go przygotować na dzień, /w którym mnie zabraknie.
Nic, czego wcześniej byśmy nie widzieli.
Dlaczego?
Tatusiu!
Co?
Co się stało?
Spójrz.
Wyglądamy na wychudzonych.
Bo jesteśmy.
Chodźmy stąd.
Twoja mama dobrze grała.
Nie pamiętam.
To było zanim się urodziłeś.
Wszystko dobrze.
Proszę, tatusiu...
Proszę.
Wszystko w porządku.
Dobry Boże.
Zejdź tutaj.
Zejdź tu.
Co znalazłeś?
Wszystko.
Znalazłem wszystko.
Co to jest?
Jedzenie.
To jedzenie.
Przeczytaj.
Gruszka...
Gruszki.
Tak. Gruszki.
Co chciałbyś zjeść na śniadanie?
Co?
Nic.
Nic...
Czy my możemy to wziąć?
Tak. Oni chcieliby, byśmy wzięli.
Nie powinniśmy im podziękować?
Tak. Śmiało.
W ten sposób?
Dziękujemy za zupę i Cheetosy.
Cheetosy.
Oraz za inne rzeczy.
Dziękujemy, ludzie.
Bardzo ładnie.
Twoja kolej.
Dziękuję, ludzie.
Smakuje ci?
Dobrze postąpiliśmy, prawda, tatusiu?
Tak.
Śpij.
Śpij...
Nie ruszaj.
Dobrze.
- Mam coś dla ciebie. - Co?
Zamknij oczy.
I jak?
Szampon.
- Miło? - Tak.
Jak wyglądam?
Tak może być?
Mogę spróbować?
Dlaczego?
Nie będzie ci smakowało.
Czułbyś się po tym dziwnie.
W porządku?
Myślisz, że pochodzę z innego świata, prawda?
Tak jakby.
Co to było?
Brzmiało jak pies.
To nie pies.
Ależ tak.
To pies.
Jeśli to pies,
to pewnie jest z kimś.
Z kim?
Nie wiem.
Nie zamierzam czekać, by się dowiedzieć.
Nie chcę iść.
Nie jest tu już bezpiecznie.
Ale...
Idziemy.
Co zrobimy z tymi wszystkimi rzeczami?
Weźmiemy tyle, ile się da.
Ciągle myślisz, że wydarzy się coś złego,
ale znaleźliśmy to miejsce.
Nic nie mam.
Możecie sprawdzić, jak chcecie.
Nie mam nic.
Nie jesteśmy rabusiami.
Że co?
Mówię, że nie jesteśmy rabusiami.
A kim?
Uchodźcami, jak ty.
- Czemu mnie śledzicie? - Nie śledzimy.
Mamy jedzenie, możemy mu...
Nic nie dostanie.
- On się boi, tatusiu. - Każdy się boi.
Proszę, tatusiu.
No dobrze.
Tylko jedną.
Proszę.
Proszę wziąć.
- A łyżka? - Łyżki nie dostanie.
Trzeba pociągnąć.
Proszę zjeść. To dobre.
Jest głodny.
Widzę.
Wiem, o co chcesz spytać. Odpowiedź brzmi nie.
A o co chcę spytać?
Nie może pójść z nami.
Chcesz z nami zjeść?
Co mam zrobić?
Nie musisz niczego robić. Dasz radę pójść?
Dam.
- Pomóż mu. - Nie.
Poradzę sobie.
Ile masz lat?
Dziewięćdziesiąt.
Nieprawda.
Mówisz tak wszystkim ludziom? Żeby nie zrobili ci nic złego?
- I co, skutkuje? - Nie.
Jak się nazywasz?
Ely.
- Ely? - A co jest nie tak z "Ely"?
Nie bierz go za rękę.
Ten chłopiec. To twój chłopiec?
Twój syn?
A na kogo według ciebie wygląda?
Nie wiem. Nie widzę za dobrze.
- Doprawdy? - Tak.
Mnie widzisz?
Wiem, że ktoś tu siedzi.
Tak.
Dobry chłopiec.
- Dobrze, idź już spać. - Nie.
Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Śpij już. - Dobranoc, synu.
To widzisz, prawda?
Tak.
Gdy zobaczyłem twojego chłopca,
pomyślałem, że umarłem.
Myślałem, że to anioł.
Miałem kiedyś syna.
Odszedł.
Nie spodziewałem się, że jeszcze kiedyś zobaczę dziecko.
Nie wiedziałem, że coś takiego mi się przydarzy.
On jest aniołem.
Dla mnie jest Bogiem.
Mam nadzieję, że powiedziałeś nieprawdę,
bo bycie w drodze z ostatnim bogiem
byłoby straszne.
Co stało się z twoim synem?
Nie mogę o tym rozmawiać.
Nie z tobą.
Wiedziałem, że to się stanie. To albo coś podobnego.
Były znaki.
Tak.
Ludzie myśleli, że to tylko fikcja, ale ja w to zawsze wierzyłem.
Próbowałeś się na to przygotować?
Nie. Bo co można zrobić?
Nawet gdybyś wiedział, co robić, i tak nie wiedziałbyś, co robić.
Przypuśćmy...
że byłbyś ostatnim człowiekiem, który pozostał.
Skąd wiedziałbyś, że jesteś ostatnim człowiekiem na Ziemi?
Chyba nie da się wiedzieć. Po prostu się jest.
Chyba Bóg by wiedział.
Co miałby wiedzieć? Co On może wiedzieć?
Jeżeli Bóg istnieje, to już dawno odwrócił się do nas plecami.
A ktokolwiek stworzył człowieczeństwo, tutaj go nie zastanie.
W żadnym razie.
Dlatego strzeż się. Strzeż się.
Chciałeś umrzeć?
Nie.
Głupotą jest żądać luksusów w takich czasach.
On umrze i nic cię to nie obchodzi.
Obchodzi wystarczająco.
Gdy skończy nam się jedzenie, będziesz miał więcej czasu, by to przemyśleć.
Ciągle powtarzasz, by uważać na złych ludzi,
ale ten starzec nie był zły.
Ty już nie widzisz różnicy.
Zajmę się tym.
- Wiesz, gdzie jesteśmy? - Setki kilometrów od wybrzeża.
Z lotu ptaka.
Z lotu ptaka?
To znaczy w linii prostej.
Którą nie możemy iść.
Nie ma żadnych ptaków, prawda? Są tylko w książkach.
Tak. Tylko w książkach.
Myślisz, że gdzieś jeszcze są ptaki?
To chyba mało prawdopodobne.
Może poleciały na Marsa albo gdzieś?
Wiesz co? Wracajmy.
Co to?
Idziemy.
Szybko.
Biegnij!
Nie! Nie!
Idziemy. Prędko.
Czekaj!
Już dobrze. Dobrze.
Już w porządku.
Już po wszystkim.
Miałem zły sen.
Przestań.
/Mówię mu, że kiedy śnimy o złych rzeczach,
/to znaczy, że wciąż walczymy, /wciąż żyjemy.
/Dopiero, gdy zaczniemy śnić o czymś przyjemnym,
/powinniśmy się martwić.
Tutaj?
Nie.
Jesteśmy bliżej, niż myślisz.
To my.
A to wszystko to morze.
To?
Jest niebieskie?
Morze?
Nie wiem.
Kiedyś było.
Czekaj.
Przykro mi, że nie jest niebieskie.
Nic nam nie będzie. Musimy tylko iść na południe.
Co jest po drugiej stronie?
Nic.
Coś musi być.
Może jest tam ojciec z synkiem i siedzą razem na plaży.
Wszystko w porządku?
Nie czuję się dobrze.
Chryste.
Jesteś rozpalony.
- Przepraszam. - Nic złego nie zrobiłeś.
Mogę o coś spytać?
Oczywiście.
Co byś zrobił, gdybym umarł?
Gdybyś umarł,
to też chciałbym umrzeć.
Żebyśmy byli razem?
Tak. Żebyśmy byli razem.
Co robisz, tatusiu?
Popłynę zajrzeć na łódź.
Po co?
Zobaczę, co uda mi się znaleźć.
Masz. Pilnuj go.
Dobrze?
Dobrze.
Nie marznij.
Co się stało?!
- Przepraszam. - Wszystko zabrali.
Nasze jedzenie...
moje buty...
Skurwysyny.
- Posłuchaj. - Przepraszam.
- Już dobrze. - Nie chciałem.
- Zasnąłem. - Nie przepraszaj.
Odzyskamy wszystko.
Odsuń się od wózka i rzuć nóż.
Pierdol się. Nie ruszę się.
Niech cię szlag.
Tatusiu, proszę cię, nie zabijaj tego pana. Proszę.
Dobrze.
Zrobiłem, coś kazał.
- Proszę, tatusiu. - Posłuchaj dzieciaka.
Jak długo za nami szedłeś? Jak długo?!
Nie szedłem, kurwa, za wami.
Zobaczyłem wózek to go wziąłem. To wszystko.
Nie tknąłem dzieciaka.
- Rozbieraj się. - Nie.
Zdejmuj ubranie. Do ostatniego łacha.
- Nie rób mi tego. - Ale już!
Dobra, dobra. Spokojnie.
Bo zabiję cię, tak jak stoisz.
Nie chcę kłopotów.
Proszę...
Nie musisz tego robić.
Buty.
Włóż do wózka.
Włóż do wózka!
No już!
Nie rób mi tego, człowieku.
Nie musisz tego robić.
Ty nam jednak zrobiłeś.
- Błagam cię. Proszę cię. - Tatusiu!
Posłuchaj dzieciaka.
Człowieku, ja umieram z głodu.
Ty zrobiłbyś to samo.
Ja zginę.
- Zginę, człowieku. - Zostawię cię tak,
jak ty nas zostawiłeś.
Pomóż mi ciągnąć wózek.
Ciągnij wózek!
Jak myślisz, co by się z nami stało, gdybyśmy go nie złapali?
- Musisz się nauczyć. - Nie chcę się uczyć!
Nie będę żył wiecznie!
Prędzej czy później, sam będziesz musiał o siebie zadbać.
Pomóż mi z tym cholernym wózkiem!
No chodź.
Przestań się dąsać.
Poszedł sobie.
- Nie poszedł. - Co chcesz, żebym zrobił?
Pomógł mu, tatusiu. Żebyś mu pomógł.
On był tylko głodny.
On umrze.
Umrze tak czy siak.
On tak się bał.
To ja się boję. Rozumiesz?
Ja się boję.
To nie ty musisz się o wszystko martwić.
Że co?
Co powiedziałeś?
A właśnie, że ja!
Właśnie, że ja!
Dobrze?
Dobrze, pomóż mi.
Halo?!
Tatusiu!
Co tam masz?
- Co to jest? - To chrząszcz.
Na ziemię!
Tatusiu!
A to skurwiel!
Nie... Nie!
Tatusiu!
/Nie! Nie!
Ty skurwysynu!
Kto jeszcze tu jest?!
Ty gnoju!
Dlaczego za nami idziecie?
Za nikim nie idziemy.
To wy idziecie za nami.
Właśnie tu.
Kurwa.
Stój. Stój.
Nie!
Musimy go zostawić.
Nie mam już sił go ciągnąć.
/Gdybym był Bogiem,
/to stworzony przeze mnie świat /byłby dokładnie taki,
/żaden inny.
/Ponieważ mam ciebie.
/Mam ciebie.
Wszystko w porządku.
Wyzdrowiejesz.
Jest mi tu wygodnie.
Musisz iść dalej.
Nie wiesz, co może być za zakrętem drogi.
Ty wyzdrowiejesz, tatusiu. Musisz.
To nadchodziło od dawna.
Idź na południe.
Rób wszystko tak, jak robiliśmy razem.
Przez cały czas miej przy sobie broń.
Nie pozwól, by ci ją zabrano.
Musisz odnaleźć dobrych ludzi,
ale nie wolno ci ryzykować.
Słyszysz?
Chcę być z tobą.
Ja również,
ale nie mogę.
Musisz pozwolić mi odejść.
Nie.
Proszę cię, weź mnie ze sobą.
Myślałem, że dam radę...
- Proszę cię, tatusiu. - ... ale nie dam.
Co ja mam robić?
Potrzymaj mnie za rękę.
Powiedziałeś, że nigdy mnie nie zostawisz.
Wiem.
Przepraszam.
Mój synek... Mój synek.
Masz całe moje serce.
Zawsze miałeś.
Tatusiu!
Nie.
Tatusiu.
Tatusiu...
Gdzie jest ten mężczyzna, z którym byłeś?
Czy to był twój ojciec?
Tak. To był mój tatuś.
Powinieneś chyba pójść ze mną.
Czy pan jest jednym z dobrych ludzi?
Jestem jednym z dobrych ludzi. Może odłożysz rewolwer?
Nie wolno mi oddawać rewolweru. Żeby nie wiem co.
Nie chcę go. Nie chcę tylko, żebyś we mnie celował.
Posłuchaj. Masz dwie możliwości do wyboru.
Możesz tu zostać ze swoim tatusiem albo pójść ze mną.
Jeśli zostaniesz, nie wchodź na drogę.
Skąd mam wiedzieć, czy pan jest jednym z dobrych ludzi?
Nie będziesz wiedział. Musisz zaryzykować.
Ma pan dzieci?
Mamy.
A małego chłopca?
Mamy małego chłopca i małą dziewczynkę.
- Ile on ma lat? - Mniej więcej tyle co ty.
Może jest trochę starszy.
I nie zjedliście ich?
Nie.
Nie zjadacie ludzi?
Nie. Nie zjadamy ludzi.
Czy pan niesie ogień?
Że co?
Czy pan niesie ogień?
Jesteś skołowany, co?
No to niesie pan?
Tak. Niosę ogień.
I mogę z panem iść?
Tak, możesz.
Będę rozmawiał z tobą każdego dnia.
I nie zapomnę.
Żeby nie wiem co.
Żeby nie wiem co, tatusiu.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Szliśmy za wami, wiedziałeś o tym?
Widzieliśmy ciebie i twojego tatusia.
Mieliśmy dużo szczęścia.
Martwiliśmy się o ciebie.
Ale teraz już nie musimy.
Co ty na to? Zgadzasz się?
Zgadzam.